حاج رضا قلی نصیری

زندگی‌نامه و خاطرات

مرحوم حاج رضا قلی نصیری در هفتم مهرماه سال ۱۳۰۱ در خانواده‌ای اصیل و مذهبی دیده به جهان گشود. ایشان عمر پربرکت خود را با ایمان، تلاش، صداقت و خدمت به مردم سپری کرد و سرانجام در سوم بهمن‌ماه سال ۱۳۸۳، پس از سال‌ها زندگی آبرومندانه، دعوت حق را لبیک گفت و به دیدار معبود شتافت.

آن مرحوم در تمام سال‌های زندگی خود به شغل شریف کشاورزی مشغول بود و با تلاش و زحمت، روزی حلال برای خانواده خود فراهم می‌کرد. در فصل‌هایی که امکان کشاورزی وجود نداشت نیز با عزت نفس به کارگری روی می‌آورد و همواره کار و تلاش را مایه سربلندی انسان می‌دانست.

ثمره زندگی مشترک ایشان، چهار فرزند پسر و دو فرزند دختر است که هر یک یادگار ارزشمند آن بزرگ‌مرد و ادامه‌دهنده راه و منش نیکوی او هستند.

مرحوم حاج رضا قلی نصیری در سال ۱۳۷۲ توفیق یافت تا به زیارت خانه خدا مشرف شود و فریضه حج تمتع را به جا آورد. این سفر معنوی از آرزوهای بزرگ زندگی ایشان بود و آثار آن تا پایان عمر در رفتار، اخلاق و منش ایشان نمایان بود.

ایشان در میان اهالی روستا به عنوان بزرگ خاندان، ریش‌سفید و فردی مورد احترام شناخته می‌شد. مردم در بسیاری از امور، اختلافات و کارهای خیرخواهانه از تجربه، تدبیر و سخنان دلسوزانه او بهره می‌بردند و همواره برای ایجاد صلح، همدلی و یاری نیازمندان پیش‌قدم بود.

از ویژگی‌های برجسته آن مرحوم، ارادت عمیق به حضرت اباعبدالله الحسین (ع) بود. از دوران جوانی افتخار پیرغلامی سیدالشهدا را داشت و تا واپسین سال‌های عمر، با عشق و اخلاص در برگزاری مراسم عزاداری حضرت امام حسین (ع) حضور فعال داشت. سفره ناهار روز عاشورا هر سال به همت ایشان برپا می‌شد و خدمت به عزاداران حسینی را توفیقی بزرگ برای خود می‌دانست. محبت و عشق به امام حسین (ع) همواره در قلب او زنده بود و این عشق، چراغ راه زندگی‌اش به شمار می‌رفت.

یکی از آرزوهای دیرینه مرحوم حاج رضا قلی نصیری، تشرف به کربلای معلی و زیارت بارگاه مطهر حضرت سیدالشهدا (ع) بود. اما به دلیل محدودیت‌ها و شرایط آن دوران، این آرزوی قلبی در زمان حیات ایشان محقق نشد. با این حال، عشق به کربلا و یاد امام حسین (ع) هرگز از دل او جدا نشد و امید دیدار آن حضرت را تا پایان عمر در سینه داشت.

نام و یاد مرحوم حاج رضا قلی نصیری همواره با ایمان، تلاش، ساده‌زیستی، مردم‌داری، خدمت، جوانمردی و عشق به اهل بیت (ع) در خاطر خانواده، بستگان و اهالی روستا باقی خواهد ماند. بی‌تردید، میراث ارزشمند او نه تنها فرزندان و نوادگانش، بلکه اخلاق نیک، خوشنامی و خدمات ماندگاری است که از خود به یادگار گذاشت.